Christopher Love over geestdrijvers

In een boek met preken van Christohorus Love (De strijd tussen vlees en Geest), in 1656 vertaald door Jacobus Koelman, vond ik in de tiende preek een gedeelte dat handelt over hoe we moeten onderzoeken of iemand door de Heilige Geest gedreven wordt. Hij stelt daar de vraag waaraan men de mensen kan herkennen die voorgeven de Geest te hebben, terwijl ze die niet hebben. Het is nuttig dit tot zelfonderzoek naast ons eigen leven te leggen. Ook is het goed bruikbaar om aan het licht te brengen wie in het kerkelijk leven zich in hun kritische opstelling te buiten gaan in hun kerkelijke contacten en die ook anderen dreigen te verleiden door hun opgeblazen godsdienst.

Love zegt dan allereerst dat de mensen die het alleen maar voorgeven dat ze de Geest hebben, altijd missen bepaalde zaken drijven, terwijl ze andere missen.

1. Deze mensen zijn trots en hoogmoedig op de gaven des Geestes. De ingenomen mening dat zij de Geest hebben, verwekt in hun harten een hoge trap van hoogmoed. Die waarlijk door de Geest gedreven worden zijn daarentegen altijd nederig, zoals Paulus in 1 Korinthe 7:40 schrijft van zichzelf, terwijl hij waarlijk de Geest Gods had. Hij pochte niet, maar sprak in ootmoed. Ook in 2 Korinthe 12:2-4, want daar spreekt hij over zichzelf in de derde persoon. De Geest van Christus is de geest der zachtmoedigheid en nederigheid.

2. In de tweede plaats zegt Love: ‘Zij die de Geest zozeer verheffen dat zij de ingestelde middelen van godsdienst en predikambt komen te verachten, hebben Gods Geest niet. Zelfs in de tijd van het Nieuwe Testament, toen er nog Goddelijke gezichten en ingevingen waren, wilde de Geest de mensen niet onmiddellijk leren, maar wees Hij hen op de inwendige dienst.’ Love wijst dan op de geschiedenis van de Moorman, de kamerling, die door Filippus onderwezen werd (Hand. 8:27-29). De Geest wilde de betekenis niet zonder middel uitleggen, maar Filippus werd naar hem gezonden. Zo ook bij Paulus (Hand. 9:6) en bij Cornelius (Hand. 10:5,6). De Heere heeft de dienst des Woords geëerd, aldus Love. Daarom, degenen die de Geest zeer prijzen en de dienst des Woords laken, omdat ze onmiddellijk door de Geest onderwezen willen worden, hebben buiten twijfel Gods Geest niet.

3. In de derde plaats zegt hij dat zij de Geest niet hebben, die meer roemen in openbaringen van toekomende dingen dan in tegenwoordige bewegingen tot heilige plichten; ze worden bedrogen door satans bedriegerijen, aldus Love. Hij zegt dat de gave om toekomende dingen te voorzeggen niet meer in de kerk is, maar dat God het de duivel wel geeft te doen. Hij noemt dan als voorbeeld de verschijning van Samuël aan Saul. Hij besluit dit punt met: ‘Indien de mensen toekomende gebeurlijke dingen op zich nemen zeker en volstrektelijk te voorzeggen, zo mag ik vrij openlijk zeggen dat het van de duivel en niet van God komt.’

Laten we dus op de volgende drie punten goed letten:

1. Geestdrijvers zijn hoogmoedig in plaats van ootmoedig.
2. Ze verachten de middelen van godsdienst en het predikambt.
3. Ze roemen in openbaringen van toekomende dingen in plaats van aangezet te willen worden tot heilige plichten.