Waardeloosheid of onwaardigheid

Een heel verdrietige maar ook verkeerde opmerking is , als iemand zich waardeloos noemt. Het komt vaak voort uit een negatief zelfbeeld, met een minderwaardigheidsgevoel dat zijn oorzaak vindt in een zich vergelijken met anderen.  Die anderen zijn dan niet zelden heel zelfvoldaan, vrijmoedig en sterk in het zich op de voorgrond dringen, zelfs met heel twijfelachtige prestaties. En de persoon die zichzelf van geen waarde acht, durft niet uit zijn schulp te kruipen, maar zinkt weg door een gekwetst zijn door die strevers. Zo moest het niet zijn. Het kan zelfs zo erg worden dat psychische hulp nodig is omdat men beschadigd is in zijn mens-zijn en onmogelijk uit de lage staat van zijn bestaan kan komen. Als daar dan ook godsdienstige gevoelens bij zijn wordt het dubbel zwaar, want dan denk je dat God je zo ook veracht. En dat terwijl Hij Zich juist over het verachte ontfermen wil! De rijkste genezing voor de bestrijding van waardeloosheid is, te leren hoe Christus Zich kennelijk tegenover het verachte opstelt. Christus Zelf heet een ‘Verachte aan Wie het volk een gruwel heeft ‘(Jes. 49:7). Ook Zijn kinderen en knechten worden veracht. Job is voor zijn vrienden ‘een spot en een verachte fakkel’ (Job 12:4 en 5). Zowel aan Timotheüs als aan Titus schrijft Paulus dat niemand hen mocht verachten (1 Tim. 4:12 en Tit. 2:15). Het gebeurt ook ambtsdragers dat ze veracht worden. Maar in Psalm 22 staat: Wie mij veracht, God wou mij niet verachten, noch oor, noch oog van mijn verdrukking wenden, maar heeft gehoord, wanneer ik uit d’ ellenden, riep naar omhoog’ (Ps. 22:12 ber.). En Paulus schrijft: ‘En het onedele der wereld en het verachte heeft God uitverkoren, en hetgeen niets is, opdat Hij hetgeen iets is, teniet zou maken’ (1 Kor.1:28). Veracht te worden door mensen is dus iets heel anders dan door God veracht te worden! Ook al vrees je het. Dat komt  omdat je indrukken hebt van je onwaardigheid. Maar dat is iets heel anders. Daar ben je goed mee.

Het is verdrietig als waardeloosheid en onwaardigheid verward worden. Bij het eerste zie je over het hoofd dat ieder mensenleven waardevol is. God hecht er waarde aan, want de mens  is het kroonstuk van Zijn schepping. En al zijn wij door de zonden verdorven, dan zijn en blijven we toch mens en hebben we een ziel voor de eeuwigheid. Maar door de zonden zijn we wel onwaardig om bij God aangenomen te worden. Dan weet een waardevol mens de waarde die hij heeft, niet goed te gebruiken. Hij is beelddrager van God en is aangelegd op het dienen en eren van Zijn Schepper. Ook na de zondeval is hij waardevol gebleven, zoals blijkt uit de komst van de Zaligmaker op deze wereld om het verlorene te zoeken. Wie zichzelf in hoogmoed handhaaft, heeft hier zo’n behoefte niet aan. Die dreigt de Zaligmaker zelfs te verachten! Maar wie zichzelf niet kan achten en zich bij verlorenen voelt aangesproken, wordt in Gods Woord opgezocht en bemoedigd. Ja, de Heere Jezus zoekt zondaren die als een verloren schaap zijn. In Ezechiël staat een wondere belofte, die zulke onwaardigen niet naast zich neer moeten leggen. Ze mogen daarentegen Hem te voet vallen op Wie ze betrekking heeft, de Messias, de Heere Jezus Christus, Die door de profeet wilde voorzeggen: ‘Het verlorene zal Ik zoeken, en het weggedrevene zal Ik wederbrengen, en het gebrokene zal Ik verbinden, en het kranke zal Ik sterken; maar het vette en het sterke zal Ik verdelgen, Ik zal hen weiden met oordeel’ (Ezech. 34:16).