Bidden voor afgoden

Het hoort bij een christelijke opvoeding om je kinderen te leren waar ze wel en waar ze niet voor mogen bidden. Niemand die Zijn kinderen zo goed opvoedt als de Heere Jezus. Hij leerde Zijn discipelen al in het volmaakte gebed, dat voorop moeten staan: Gods eer, Zijn koninkrijk en Zijn wil. Je zou denken dat dit toch wel heel duidelijk is, maar juist het derde, wat Gods wil is, wordt kennelijk nogal discutabel gesteld, maar al te makkelijk wordt voor onze wil en alles wat we zoeken in deze wereld een grote plaats ingeruimd in het gebed. Maar al te makkelijk worden ons streven en begeren tot inhoud van het gebed gemaakt. Niet alleen worden de normen voor goed en kwaad, die Gods Woord ons leert, terzijde geschoven, maar ook worden allerlei zaken die in strijd zijn met Gods Woord, ja niets anders zijn dan afgoderij, tot inhoud van het gebed. Ik zal concreter zijn.

Denk allereerst aan de pogingen om de grenzen naar de topsport te verleggen. Telkens lees je berichten over topsporters die zeggen christen te zijn en te bidden voor hun prestaties. Er wordt voorbijgezien aan wat het doel van het leven is en wat God van ons vraagt in het dienen van Hem en het doen van Zijn wil. Dat hoogmoed en het zoeken van eigen eer grote zonden zijn, komt niet ter sprake. De grenzen tussen afgoderij van sport en ware godsdienst worden verdoezeld. Sommigen willen die grens over en het goedpraten als een nuttig gebruik van je gaven. Maar laten we toch ter harte nemen wat de Heere Jezus zegt over ons staan in de wereld, als we van de wereld niet zijn, of Johannes die schrijft: ‘Hebt de wereld niet lief, noch hetgeen in de wereld is; zo iemand de wereld liefheeft, de liefde des Vaders is niet in hem’ (1 Joh. 2:15). De topsport is als afgoderij zelfs duidelijk een alternatieve religie. Bij allerlei vormen van afgoderij wordt geofferd en gebeden, tegen Gods wil.

Een tweede gruwelijke vorm: bidden rond de afgoden van deze tijd wordt op de zogenaamde ‘roze zaterdag’ en het hele lhbtiqa+ gebeuren homoseksualiteit en diversiteit gepromoot. Kerken openen de deuren tijdens Pride en men wil kerkdiensten beleggen met ‘muziek, samenzang en woord’, onder beweringen dat ‘liefde grenzeloos is. Geloof zou ruimte geven aan ieder mens, precies zoals hij is. Woorden als ‘naastenliefde en barmhartigheid’ worden gebruikt om alles goed te praten. Inclusief denken wil niemand uitsluiten. Maar wie overweegt nog wie God binnen- of buitensluit?

Bij heel dit gebeuren komt de wil van God, zoals die in Zijn Woord geopenbaard is, niet aan de orde. De wil van de mens, die over God wil regeren en die zelf de dienst wil uitmaken, moet heersen. Het is het beginsel van de zondeval: God moet van de troon en wij moeten erop. Maar Gods oordeel zal erover gaan.

Laten wij voor onszelf maar een toepassing maken. Hoe staan wij tegenover de wil van God? Beheerst Zijn wil ons leven? Als we Hem niet kennen en niet liefhebben, kennen ook wij geen andere neiging dan die tot afgoderij. Het is een wonder als we onszelf leren verloochenen en Christus volgen. Hij zal ons leren hoe Gods wil ons brengt tot de overgave aan Hem, om naar Hem te horen!