Scherp slijpen?

Nu er sprake is van toenadering tussen de Gereformeerde Gemeenten en de Gereformeerde Gemeenten in Nederland, is het opmerkelijk dat zich een aantal prominenten hierover negatief heeft uitgelaten. Zij proberen de verschillen tussen vroeger en nu gebruikte formuleringen uit te vergroten om zodoende de breuk uit het verleden zo helder mogelijk te maken en daardoor ook weer aan te scherpen. Niet graag wil ik hier mijn pen voor lenen, omdat ik vrees dat we dan een verkeerde kant uitwerken. We roepen wel veel om kerkelijke eenheid, maar als het erop aankomt, zetten sommigen zich weer schrap.

Anderen lijken er lust in te hebben polarisatie in de Gereformeerde Gemeenten te bevorderen en dat moet ons alleen maar verdriet doen. Dan worden scribenten gezocht om mensen tegenover elkaar op te zetten. Het heeft iets van ‘ruzie zoeken’, maar je kunt beter proberen om te helen.

Een mes mag je scherp slijpen als het moet dienen om iets goeds en nuttigs tot stand te brengen. Bij meningsverschillen kan het nuttig zijn als je wilt voorkomen dat mensen zich bedriegen voor de eeuwigheid. Dat gebeurt als er gronden aangedragen worden waarop we voor God niet kunnen bestaan. Daarbij lijkt vrees voor zelfbedrog soms te heersen over vrees om de roepstem en nodiging te verzwijgen. Dat laatste moet niet gebeuren en soms lijkt het dat de vrees om het aanbod te verzwijgen en zo Christus zoekende zondaarsliefde eveneens, de oorzaak is van het aanscherpen door sommigen. Als het geen kerkpolitiek is, maar liefde tot behoud en tot de eer van de Koning der Kerk, moeten we er begrip voor hebben. Houd de uitdrukking van oudvaders en puriteinen maar in ere, maar doe het niet met het doel anderen af te stoten. Als de liefde tot de Koning en tot de zoekende zondaren duidelijk aanwezig is, moeten we ons inspannen om elkaar op te zoeken en het verband te herstellen.

Laten we beseffen dat onze oudvaders soms heel goed met verschillen overweg konden. Ze benoemden ze en voerden er ook wel strijd om, maar die veroorzaakten geen kerkelijke breuk. Ze konden elkaar binnen de grenzen van onze belijdenis aanvaarden. Laten wij dat toch ook doen.

Laten we luisteren naar wat de apostel Paulus schreef over verschillen in de prediking, aan de Filippenzen en zo ook de eenheid en band zoeken, zoals hij het deed: ‘Sommigen prediken ook wel Christus door nijd en twist, maar sommigen ook door goedwilligheid. Genen verkondigen wel Christus uit twisting, niet zuiver, menende aan mijn banden verdrukking toe te brengen; Doch dezen uit liefde, dewijl zij weten dat ik tot verantwoording des Evangelies gezet ben. Wat dan? Nochtans wordt Christus op allerlei wijze, hetzij onder een deksel, hetzij in der waarheid, verkondigd; en daarin verblijd ik mij, ja, ik zal mij ook verblijden’ (Filipp. 1:15-18).