Een groot gezin

Het is opmerkelijk hoe weinig grote gezinnen er in onze tijd nog zijn. Weliswaar waren er vroeger ook niet zoveel, maar dat kwam door de grote kindersterfte. Niet zelden kreeg een vrouw tien of meer kinderen, maar stierven er veel kort na de geboorte of in de prille jeugd. Wat een immens verdriet betekende dat vaak in een gezin! Gelukkig is door een sterk verbeterde medische zorg  het aantal jonggestorven kinderen sterk afgenomen. Halverwege de vorige eeuw waren er veel grote gezinnen. Maar tegen het einde van de vorige eeuw daalde het kindertal bijzonder sterkt door de opmars van voorbehoedmiddelen. Niet weinig echtparen zagen niet meer dat het krijgen van kinderen een gave is en blijft. Bij de eerste twee wordt het vaak nog wel opgemerkt, maar daarna hebben andere idealen nogal eens de overhand gekregen en blijft het kindertal beperkt.

Een gave
In Psalm 127 lezen we dat kinderen een erfdeel van de Heere zijn en de vrucht van de buik een beloning. Dit is niet voor tweeërlei uitleg vatbaar. Of we het zo ervaren is wat anders, maar het blijft waar wat God in Zijn Woord zegt. We hebben de kinderzegen niet verdiend. Echtparen met een verlangen naar kinderen en die lang of tevergeefs wachten, ervaren dit vaak bijzonder. Een gynaecoloog in het Ikazia-ziekenhuis zij eens tegen me: ‘De mensen spreken  bijna alleen maar van ‘kinderen-nemen’. Alleen de mensen die deze wens koesteren, maar niet in vervulling zien gaan, spreken hier nog van ‘kinderen-krijgen’. Hij had een geboorte-advertentie van het tiende kindje van mijn zus gelezen in het RD. Zelf kom ik uit een gezin van 12 kinderen en mijn vrouw en ik mochten er negen krijgen. Ik weet uit ervaring wat de zegen van een groot gezin inhoudt, al weet ik ook van de zorgen die er dan kunnen zijn.

Een opgave
Het eerste artikel dat  ik ooit publiceerde ging over de zegen van het moederschap. Ik had een artikel van een feministe gelezen die van geen ander recht voor een vrouw wist dan van een aanrecht, en het viel bij mij verkeerd, met het oog op de grote waardering die ik voor mijn moeder voelde. Wat wordt er veel gegeven, maar ook veel gevraagd aan of van zo’n moeder! Wat een inzet van de vroege morgen tot de late avond! Wat een zelfopofferende moederliefde, die echt niet altijd  naar behoren wordt beantwoord! Gelukkig dat ze op latere leeftijd de zegen van de aandacht van de jongere, maar ook wel van de oudere kinderen vaak nog bijzonder mogen ervaren. Als ze in de drukste tijden weer een zwangerschap ervaren zal, mag het wel uitdrijven tot God, om toch de zegen van het kinderen krijgen te mogen ervaren. De Heere meer nodig te hebben is overigens ook een zegen. De ouders krijgen een zware taak bij een groot gezin, maar ook een mooie en zinvolle taak. Het is wel erg als een man alleen maar vader kan worden en niet  kan zijn. Laat hij zijn verantwoording nemen en zijn taak zoeken, naast zijn vrouw! En verder:  Nooit vergeet ik het huisbezoek bij een vrouw die vanwege de winkel niet meer dan een kind had gewild en daar grote wroeging over voelde in haar ouderdom.

Een opdracht
Als we een huwelijk krijgen – niet ieder kent dit voorrecht – en als we kinderen krijgen – niet ieder deelt in die zegen – dan hebben we ook verantwoordelijkheid over de omgang met elkaar, Ik doel niet alleen op de onderlinge verantwoordelijkheid, maar ook op onze verantwoordelijkheid van de Schepper. Het leven in een gave en zegen van Hem. Mogen we die weren?  Dan moeten we ook goed weten wat we doen. In de veelheid van onderdanen is heerlijkheid voor een koning. Verlangen we nog naar de uitbreiding van God koninkrijk? Laat dat verlangen ons toch beheersen en laten we leven voor Gods aangezicht. Jawel, dan hebben we ook verantwoordelijkheid voor elkaar, zo God het wil. We moeten ook weten te sparen uit liefde. Maar Paulus schrijft: ‘Onttrekt u elkander niet, tenzij dan met beider toestemming voor een tijd, opdat gij u tot vasten en bidden moogt verledigen ; en komt wederom bijeen, opdat u de satan niet verzoeke, omdat gij u niet kunt onthouden’ (1 Kor. 7:5).